Deze blog is geschreven door Ronald Kingma en verwoordt de rode draad van de dag: AI versnelt het speelveld, exposure bepaalt waar organisaties geraakt kunnen worden en eigenaarschap bepaalt of er op tijd wordt gehandeld.

We staan aan het begin van een nieuw tijdperk. Een tijdperk waarin AI niet langer alleen helpt met het schrijven van teksten, het samenvatten van documenten of het analyseren van code. AI ontwikkelt zich razendsnel richting systemen die kunnen redeneren, plannen, tools gebruiken en zelfstandig taken uitvoeren in digitale omgevingen.

Dat biedt enorme kansen. Voor organisaties, ontwikkelaars, securityteams en de business. Maar dezelfde versnelling verandert ook het dreigingslandschap. Want als verdedigers toegang krijgen tot krachtige AI, krijgen aanvallers die uiteindelijk ook.

De vraag is daarom niet meer of AI impact heeft op cybersecurity. De vraag is: weten organisaties eigenlijk waar AI hun risico’s al verandert?

AI vergroot niet alleen mogelijkheden, maar ook exposure

AI maakt organisaties sneller. Medewerkers gebruiken AI-tools om efficiënter te werken, developers gebruiken AI bij het schrijven of controleren van code en securityteams gebruiken AI om sneller signalen te analyseren. Tegelijkertijd ontstaan er nieuwe lagen in de digitale organisatie.

Denk aan prompts waarin mogelijk gevoelige informatie wordt ingevoerd. Aan modellen die publiek, privaat of via SaaS-oplossingen worden gebruikt. Aan AI-agents die namens gebruikers acties mogen uitvoeren. Aan bedrijfsdata die wordt verrijkt, gedeeld of onbedoeld blootgesteld. En aan shadow AI: tools die medewerkers gebruiken zonder governance, logging of risicobeoordeling.

Daarmee ontstaat een nieuwe realiteit. AI vergroot niet alleen wat we kunnen, maar ook waar we kwetsbaar zijn.

AI verkort de tijd

Waar aanvallen vroeger veel tijd, specialistische kennis en handwerk vereisten, verlaagt AI de drempel. Met de juiste intentie en een goede prompt kunnen aanvallers sneller verkennen, overtuigender communiceren, code genereren, kwetsbaarheden analyseren en aanvalspaden combineren.

Dat betekent niet dat iedere aanvaller ineens een expert is. Maar het betekent wel dat het tempo verandert. Aanvallen worden sneller. Kwetsbaarheden worden sneller gevonden. Exploits verspreiden zich sneller. En organisaties krijgen steeds minder tijd om te reageren.

Als AI de aanvalsketen versnelt, exposure continu verandert en de hoeveelheid signalen blijft groeien, kunnen organisaties niet blijven vertrouwen op volledig handmatige en lineaire securityprocessen. Niet omdat mensen tekortschieten, maar omdat het speelveld te snel is geworden.

Van SOC naar Agentic SOC

Veel security operations centers werken nog steeds grotendeels sequentieel. Er komt een alert binnen. Een analist onderzoekt. Iemand verzamelt context. Iemand correleert signalen. Iemand bepaalt de prioriteit. Daarna volgt pas actie.

In een wereld waarin aanvallen steeds sneller verlopen, wordt die keten kwetsbaar.

Daarom ontstaat de beweging richting een Agentic SOC. Dat betekent niet dat mensen worden vervangen door AI. Het betekent dat AI-agents worden ingezet om mensen sneller en beter te laten beslissen. Agents kunnen helpen met triage, context verzamelen, verbanden leggen, prioriteiten bepalen en response-acties voorbereiden.

De waarde zit dus niet in blind automatiseren. De waarde zit in sneller begrijpen wat er gebeurt, welke risico’s ertoe doen en welke actie nodig is.

Maar een Agentic SOC werkt alleen als je weet waar je exposure zit.

Exposure Management als basis

Exposure Management is geen scan. Het is ook geen dashboard. Het is een continu proces waarmee organisaties steeds opnieuw bepalen waar zij risico lopen, wat belangrijk is en wat als eerste moet worden aangepakt.

Het begint bij ontdekken: wat hebben we eigenlijk? Welke systemen, applicaties, identiteiten, cloudomgevingen, accounts, koppelingen en AI-tools zijn onderdeel van onze digitale voetafdruk?

Daarna volgt beoordelen: wat is bereikbaar, kwetsbaar of verkeerd geconfigureerd? Vervolgens komt prioriteren: welke risico’s hebben daadwerkelijk business impact? Daarna pas volgt remediation: wat pakken we eerst aan? En tot slot validatie: is het risico echt weg?

Die volgorde is essentieel. Want niet alles wat kwetsbaar is, is urgent. Maar alles wat exposed is en impact kan veroorzaken, vraagt om actie.

Context maakt het verschil

Een kwetsbaarheid op zichzelf is nog geen incident. Een gebruiker op zichzelf ook niet. Maar combineer een exposed systeem met een account met te veel rechten, een overtuigende aanval en onvoldoende detectie, en ineens ontstaat er geen technisch probleem meer. Dan ontstaat er business impact.

Daarom is context zo belangrijk.

Een kwetsbaarheid op een intern testsysteem zonder gevoelige data vraagt om een andere prioriteit dan dezelfde kwetsbaarheid op een internet-facing applicatie die gekoppeld is aan klantgegevens. Een gebruiker die beperkte rechten heeft vormt een ander risico dan een gebruiker met toegang tot kritieke systemen. Een phishingmail is vervelend, maar wordt pas echt gevaarlijk wanneer gedrag, rechten en technische exposure samenkomen.

Exposure Management gaat dus over meer dan kwetsbaarheden. Het gaat over het begrijpen van samenhang.

Human Risk Management: de menselijke kant van exposure

In cybersecurity wordt vaak gezegd dat mensen de zwakste schakel zijn. Dat is te makkelijk.

Mensen werken in systemen die steeds complexer zijn geworden. Ze hebben te maken met veel tools, hoge werkdruk, onduidelijke processen, brede toegangsrechten en steeds overtuigendere aanvallen. Het probleem is vaak niet de mens zelf, maar de context waarin die mens moet handelen. Mensen zijn daarom niet de zwakste schakel.

Human Risk Management kijkt daarom verder dan awareness alleen. Het gaat niet om nog een phishingtraining of een jaarlijkse e-learning. Het gaat om begrijpen waar gedrag, rechten, systemen en omstandigheden samen risico creëren.

Wie heeft toegang tot welke data? Welke gebruikers zijn aantrekkelijk voor aanvallers? Waar is te veel privilege opgebouwd? Welke processen maken misbruik eenvoudig? En waar kunnen we de omgeving zo inrichten dat veilig gedrag vanzelfsprekender wordt?

Ook hier geldt: exposure bepaalt waar je geraakt kunt worden.

Cybersecurity is geen IT-feestje meer

De impact van cybersecurity ligt allang niet meer alleen bij IT. Wanneer dienstverlening stilvalt, raakt dat de operatie. Wanneer klantdata wordt geraakt, raakt dat vertrouwen. Wanneer systemen niet beschikbaar zijn, raakt dat omzet. Wanneer wet- en regelgeving wordt overtreden, raakt dat compliance en aansprakelijkheid.

De impact zit in de business. Dus de verantwoordelijkheid hoort daar ook te liggen.

Dat betekent niet dat IT of security minder belangrijk worden. Integendeel. Hun expertise is onmisbaar. Maar cybersecurity moet worden besproken als risicovraagstuk op directieniveau. Welke risico’s accepteren we? Welke risico’s reduceren we? Waar investeren we? Wie is eigenaar? En hoe weten we of maatregelen daadwerkelijk werken?

Met de komst van regelgeving zoals NIS2 wordt dit nog explicieter. Cybersecurity hoort op de directieagenda, niet als technische update, maar als gesprek over continuïteit, verantwoordelijkheid en risicosturing.

De nieuwe realiteit vraagt om discipline

AI versnelt het speelveld. Dat is de realiteit. Aanvallers bewegen sneller, tools worden krachtiger en de digitale voetafdruk van organisaties groeit continu.

Maar sneller is niet automatisch veiliger. Sterker nog: snelheid zonder overzicht vergroot risico.

Daarom vraagt het AI-tijdperk om de discipline van risicomanagement. Om continu inzicht in exposure. Om prioritering op basis van business impact. Om samenwerking tussen security, IT en directie. En om eigenaarschap op de plekken waar de impact daadwerkelijk gevoeld wordt.

Want je kunt niet beschermen wat je niet ziet.

AI versnelt het speelveld. Exposure bepaalt waar je geraakt wordt. Eigenaarschap bepaalt of je op tijd handelt.

Exposure First.

The post Exposure First: cybersecurity in het tijdperk van AI appeared first on Access42.

In dit blog leggen we uit wat er verandert, voor wie het geldt en waarom wachten geen optie is.

Wat is de Cyberbeveiligingswet?

De Cyberbeveiligingswet is de Nederlandse vertaling van de Europese NIS2-richtlijn (Network and Information Security 2). NIS2 vervangt de oude NIS-richtlijn uit 2016 en is een stuk strenger, breder en concreter. Waar de eerste versie relatief weinig tanden had, introduceert NIS2 persoonlijke aansprakelijkheid voor bestuurders, kortere meldtermijnen bij incidenten en hogere boetes.

De kern: organisaties moeten aantoonbaar grip hebben op hun digitale risico’s. Niet op papier, maar in de praktijk.

Voor wie geldt de wet?

NIS2 richt zich op organisaties in sectoren die als essentieel of belangrijk worden beschouwd. Denk aan energie, transport, gezondheidszorg, financiële infrastructuur, drinkwater, digitale infrastructuur en overheidsdiensten. Maar ook sectoren zoals voedselproductie, chemie, post en digitale aanbieders vallen nu onder de reikwijdte.

De vuistregel: als jouw organisatie meer dan 50 medewerkers heeft of een jaaromzet boven de 10 miljoen euro, is de kans groot dat je in scope valt. En ook als je zelf buiten scope valt, kunnen jouw klanten of partners je verplichten om aan de eisen te voldoen omdat ze zelf wél onder de wet vallen. Supply chain security is daarmee voor iedereen relevant.

Wat zijn de concrete verplichtingen?

De Cyberbeveiligingswet stelt eisen op vier hoofdgebieden:

Risicobeheersing. Je moet een risicoanalyse uitvoeren en passende technische en organisatorische maatregelen treffen. Dit omvat zaken als toegangsbeheer, encryptie, patchbeleid en het beveiligen van de toeleveringsketen.

Meldplicht bij incidenten. Ernstige incidenten moeten binnen 24 uur gemeld worden bij de toezichthouder. Binnen 72 uur volgt een vollediger rapport. Dit vereist dat je processen en tooling op orde zijn om incidenten überhaupt tijdig te detecteren.

Bestuurlijke verantwoordelijkheid. Bestuurders kunnen persoonlijk aansprakelijk worden gesteld als blijkt dat de organisatie aantoonbaar te weinig heeft gedaan aan cybersecurity. Dit is een fundamentele verschuiving: security is geen IT-probleem meer, maar een bestuurskwestie.

Handhaving en boetes. Toezichthouders krijgen meer bevoegdheden. Boetes voor essentiële entiteiten kunnen oplopen tot 10 miljoen euro of 2% van de wereldwijde jaaromzet.

Wat betekent dit in de praktijk?

Veel organisaties ontdekken bij een eerste inventarisatie dat ze al aan een aantal eisen voldoen, maar dat er tegelijkertijd grote blinde vlekken zijn. Veelvoorkomende tekortkomingen zijn:

Geen zicht op de eigen attack surface (welke systemen zijn zichtbaar voor de buitenwereld?) Geen formeel incidentresponsproces Onvoldoende monitoring om aanvallen tijdig te detecteren Geen inzicht in de risico’s vanuit de toeleveringsketen Verouderde toegangsrechten en onvoldoende beheer van privileged accounts

Het goede nieuws: dit zijn oplosbare problemen. Maar je hebt wel inzicht nodig voordat je kunt handelen.

Een Cybersecurity Assessment is een logische eerste stap. Daarmee breng je in kaart waar je staat ten opzichte van de NIS2-eisen, waar de grootste risico’s zitten en welke stappen prioriteit hebben. Geen theoretische exercitie, maar een concreet startpunt.

Monitoring en detectie zijn niet optioneel

Een van de meest onderschatte vereisten van NIS2 is de meldplicht. Om binnen 24 uur een incident te kunnen melden, moet je het incident ook binnen 24 uur detecteren. Dat klinkt logisch, maar in de praktijk duurt het bij veel organisaties weken of maanden voordat een aanval wordt ontdekt.

Continue monitoring is daarom geen luxe, maar een basisvereiste. Dit is precies waar een Security Operations Center waarde toevoegt. Een SOC bewaakt je omgeving 24/7, detecteert afwijkend gedrag en zorgt dat je bij een incident direct kunt handelen in plaats van achter de feiten aan te lopen.

De combinatie van offensief en defensief

NIS2 vraagt om een uitgebalanceerde beveiligingsaanpak. Alleen maar investeren in defensieve maatregelen is niet genoeg als je niet weet of die maatregelen ook daadwerkelijk werken. Aanvallers denken niet in firewalls en policies; ze zoeken de zwakste schakel.

Offensieve security zoals penetratietesten en simulated attacks helpt je te ontdekken waar die zwakke schakels zitten voordat een aanvaller dat doet. Het is ook een manier om aan toezichthouders en klanten aan te tonen dat je je beveiliging serieus neemt en actief test.

Wachten is geen strategie

De Cyberbeveiligingswet is geen concept meer. De implementatie is in gang. Toezichthouders bereiden zich voor op handhaving en organisaties die nu nog niets hebben gedaan, lopen achter.

De vraag is niet of je iets moet doen, maar wanneer en hoe. Begin met inzicht. Weet waar je staat. Zet daarna gerichte stappen op basis van prioriteit en risico.

Access42 helpt organisaties door de hele cyclus: van assessment en kennismaking tot continue monitoring en respons. Bel ons op 088 000 2000 of neem contact op via de website als je wilt weten wat dit concreet voor jouw organisatie betekent.

The post De Cyberbeveiligingswet is er: wat betekent dit voor jouw organisatie? appeared first on Access42.

Nederland heeft niet gewacht tot het water opnieuw toesloeg. Na de watersnoodramp werden de deltawerken gebouwd, niet als reactie op één incident, maar als antwoord op een structureel risico. Een dreiging die je niet elke dag ziet, maar waarvan je weet dat die ooit terugkomt.

In cybersecurity bevinden we ons op een vergelijkbaar moment.

Met de opkomst van AI en concepten zoals Claude Mythos stijgt het digitale waterpeil in hoog tempo. Niet in de vorm van één allesverwoestende aanval, maar als een constante, steeds sneller stromende stroom van nieuwe kwetsbaarheden, complexiteit en systemen die zich moeilijk laten doorgronden.

Waar de storm begint: AI bij hyperscalers

Wat deze ontwikkeling extra uitdagend maakt, is waar die vandaan komt. De nieuwste AI-capabilities ontstaan bij hyperscalers en grote technologiebedrijven. Daar worden ze ontwikkeld, getest en vervolgens razendsnel geïntegreerd in cloudplatformen, API’s en standaard tooling.

Voor organisaties voelt dat als innovatie, en dat is het ook, maar tegelijkertijd betekent het dat nieuwe risico’s zich net zo snel verspreiden. Wat op één plek ontstaat, wordt binnen de kortste keren onderdeel van duizenden omgevingen.

Zo ontstaat een situatie waarin het water niet alleen van buiten komt, maar ook via de infrastructuur die je zelf dagelijks gebruikt naar binnen stroomt.

De versnelling is ingezet, maar het effect moet nog zichtbaar worden

De eerste signalen van die versnelling zijn er al, maar de verwachting is dat deze ontwikkeling in de komende maanden nog zichtbaarder wordt. Nieuwe AI-capabilities worden in eerste instantie vooral door grote technologiebedrijven en hyperscalers zelf getest en doorontwikkeld, vaak met substantiële investeringen en vroege toegang tot deze technologie.

Pas wanneer deze toepassingen breder in productie worden genomen en de eerste grootschalige praktijkervaringen en analyses beschikbaar komen, naar verwachting vanaf de zomer, ontstaat een duidelijker beeld van de werkelijke impact. Dan wordt ook zichtbaar hoe snel het aantal kwetsbaarheden en misconfiguraties toeneemt. Niet als incident, maar als structurele trend.

De Mythos clock: tijd is de nieuwe kwetsbaarheid

Traditionele beveiliging is daar simpelweg niet op gebouwd. Het idee dat je kwetsbaarheden periodiek scant, prioriteert en vervolgens handmatig patcht, begint steeds meer te lijken op het stapelen van zandzakken terwijl het water al tegen de dijk slaat. De snelheid waarmee nieuwe kwetsbaarheden opduiken (en soms binnen zeer korte tijd worden misbruikt) maakt tijd tot de belangrijkste risicofactor.

De zogeheten “Mythos clock” tikt onverbiddelijk door: de tijd tussen het ontdekken van een kwetsbaarheid en het daadwerkelijk oplossen ervan bepaalt in toenemende mate je weerbaarheid. En juist daar wringt het bij veel organisaties. Niet omdat ze geen inzicht hebben, maar omdat opvolging te langzaam gaat.

Daarom zien we een duidelijke verschuiving. Niet alleen naar meer inzicht, maar naar directe actie. AI wordt niet alleen ingezet om risico’s te signaleren, maar ook om ze te duiden, te prioriteren en steeds vaker ook zelfstandig te mitigeren.

Van kwetsbaarheden naar iets fundamentelers: vertrouwen

Tot zover gaat het verhaal over snelheid en schaal. Maar er speelt iets diepers.

Naarmate AI-systemen autonomer worden, verandert niet alleen het aantal kwetsbaarheden, maar ook onze relatie met de systemen die we proberen te beveiligen. Het wordt steeds moeilijker om exact te begrijpen waarom systemen doen wat ze doen. Waar we vroeger konden vertrouwen op reproduceerbare processen, duidelijke logs en voorspelbaar gedrag, zien we nu systemen waarvan de interne besluitvorming minder transparant is en uitkomsten kunnen variëren afhankelijk van context.

Dat betekent dat er een nieuw type risico ontstaat. Niet alleen kwetsbaarheden die je kunt patchen, maar gedrag dat je niet volledig kunt verklaren. En daarmee verschuift cybersecurity van een technisch probleem naar een vertrouwensvraagstuk.

Want als je niet meer met zekerheid kunt zeggen waarom een systeem iets doet, of het consistent hetzelfde blijft doen, en of je detectie daadwerkelijk klopt, wat betekent “controle” dan nog?

De deltawerken, maar met bewegende fundamenten

Als we teruggaan naar de metafoor van de deltawerken, ontstaat er een ongemakkelijke gedachte.

We bouwen dijken. We automatiseren. We versnellen.

Maar wat als de ondergrond zelf begint te bewegen? Wat als de systemen waarop we vertrouwen om risico’s te detecteren, te prioriteren en te mitigeren zelf minder voorspelbaar worden?

Dan bouwen we mogelijk niet alleen tegen het water. Dan bouwen we op aannames.

Claude Mythos: Het water stijgt Hebben we onze digitale Deltawerken op orde? (AI gegenereerd)

Van IT-probleem naar boardroom-vraagstuk

Het is dan ook niet verrassend dat deze discussie verschuift naar de boardroom. De vragen veranderen.

Niet langer alleen:
hebben we onze kwetsbaarheden onder controle?

Maar steeds vaker:
hebben we nog grip op ons systeem als geheel?

Begrijpen we hoe beslissingen tot stand komen?
Kunnen we vertrouwen op wat we zien?
En misschien wel de belangrijkste: kunnen onze processen het tempo van verandering nog bijhouden?

Bouwen voordat het te laat is

Organisaties die nu investeren in automatisering, in beter inzicht in hun volledige aanvalsoppervlak en in een geïntegreerde aanpak van security, leggen feitelijk de fundering voor hun eigen digitale deltawerken. Niet als reactie op een incident, maar als voorbereiding op wat onvermijdelijk komt.

Bij Access42 zien we dagelijks hoe die omslag vorm krijgt. Organisaties die de stap maken van reageren naar structureel weerbaar worden. Van losse maatregelen naar een samenhangend geheel. Niet omdat het moet van compliance, maar omdat de realiteit het afdwingt.

De vraag die blijft hangen

Want uiteindelijk is de vergelijking met de deltawerken misschien wel simpel.

Het water stijgt.
En deze keer zien we het aankomen.

De vraag is niet of het komt.
De vraag is of jouw verdediging er al staat.

Maar misschien is dat niet eens de belangrijkste vraag.

Als het water sneller stijgt dan verwacht kun je dan snel genoeg reageren?

En als je reageert…
kun je er dan nog op vertrouwen dat je het juiste ziet?

Tijdens onze Cybersecurity Summit gaan we daar dieper op in. Niet alleen op de technologie, maar juist op de vraag hoe je als organisatie controle houdt in een wereld die steeds autonomer en sneller wordt.

The post Claude Mythos: het water stijgt, maar hebben we onze digitale deltawerken op orde? appeared first on Access42.

Artificial Intelligence verandert softwareontwikkeling fundamenteel. Waar development vroeger draaide om handmatig coderen, zien we nu een sterke opkomst van AI-gedreven ontwikkeling, van code completion tot volledig gegenereerde applicaties. Deze trend, ook wel “vibe coding” genoemd, maakt het mogelijk om sneller dan ooit software te bouwen.

Maar die snelheid heeft een keerzijde.

In dit blog nemen we je mee in de belangrijkste risico’s van AI in softwareontwikkeling én hoe je deze beheerst zonder innovatie te remmen.

Wat is “vibe coding” en waarom groeit het zo snel?

Vibe coding is een nieuwe manier van ontwikkelen waarbij je AI-tools gebruikt om code te genereren op basis van natuurlijke taal. Je beschrijft wat je wilt bouwen, en de AI doet de rest, vaak met minimale controle of review.

De voordelen zijn duidelijk:

• Snellere time-to-market
• Lagere drempel voor development (ook voor niet-developers)
• Meer ruimte voor experiment en innovatie

AI wordt inmiddels breed ingezet voor codegeneratie, testing, documentatie en zelfs volledige applicatieontwikkeling.

Maar precies daar ontstaat ook een nieuw risicodomein.

De verborgen security-risico’s van AI-gegenereerde code

Hoewel AI-code vaak functioneel correct lijkt, is deze lang niet altijd veilig. Onderzoek laat zien dat een significant deel van AI-gegenereerde code kwetsbaarheden bevat.

De belangrijkste risico’s:

1. Onveilige code “by default”

AI-modellen zijn getraind op grote hoeveelheden publieke code, inclusief kwetsbare patronen. Hierdoor kunnen ze onbedoeld:

• verouderde libraries gebruiken
• kwetsbare authenticatiemechanismen genereren
• fouten maken zoals injection vulnerabilities

2. Gebrek aan context en begrip

AI begrijpt geen risico’s zoals een ervaren developer dat doet. Het schrijft code die werkt, maar niet per se veilig is.

3. Shadow development & citizen developers

Niet alleen developers gebruiken AI. Ook business users bouwen steeds vaker applicaties zonder security-kennis of controles.

Dit vergroot de attack surface aanzienlijk.

4. Data leakage risico’s

Het invoeren van broncode of gevoelige data in AI-tools kan leiden tot datalekken, zeker bij publieke modellen.

5. Versnelling van kwetsbaarheden

AI versnelt development – maar daarmee ook de snelheid waarmee kwetsbaarheden ontstaan en in productie komen.

AI verandert niet alleen development – maar ook je aanvalsvlak

Door AI verschuift het traditionele securitymodel. Waar security vroeger vooral gericht was op handgeschreven code, moet je nu rekening houden met:

• AI-gegenereerde code zonder duidelijke herkomst
• Dynamische en snel veranderende applicaties
• Nieuwe supply chain risico’s
• Onbekende of “verborgen” assets

Kortom: je attack surface groeit sneller dan ooit.

Hoe manage je de risico’s van AI in je SDLC?

AI uitzetten is geen optie. De vraag is dus niet óf je AI gebruikt, maar hoe je het veilig doet.

Een effectieve aanpak bestaat uit drie pijlers:

1. Governance: stel duidelijke kaders

Begin met het definiëren van een AI Acceptable Use Policy (AUP) voor developers, DevOps en business users.

Denk aan:

• Wat mag wel/niet met AI gegenereerd worden
• Welke data ingevoerd mag worden
• Welke controles verplicht zijn

Dit voorkomt ongecontroleerd gebruik en “shadow AI”.

2. Awareness & training

Security blijft mensenwerk. Zorg dat teams begrijpen:

• welke risico’s AI introduceert
• hoe ze veilige prompts schrijven
• waarom AI-output altijd gevalideerd moet worden

AI maakt development toegankelijker – maar security-expertise blijft essentieel.

3. Technologie: van detectie naar exposure management

Traditionele securitytools schieten tekort in een AI-gedreven omgeving. Organisaties moeten verschuiven naar een exposure management aanpak:

• Continue zichtbaarheid op assets en kwetsbaarheden
• Prioritering op basis van risico
• Integratie van security in de hele SDLC
• Monitoring van zowel bekende als onbekende assets

Platforms zoals Tenable One helpen organisaties om deze end-to-end zichtbaarheid en controle te realiseren.

Van reactief naar proactief: de nieuwe standaard

De grootste fout die organisaties kunnen maken, is AI behandelen als “gewoon een nieuwe tool”.

AI verandert het speelveld fundamenteel. Security moet daarom:

• eerder in het proces plaatsvinden
• geïntegreerd zijn in development workflows
• gericht zijn op risico’s vóórdat ze misbruikt worden

Oftewel: van reactief patchen naar proactief beheersen.

Conclusie: snelheid én veiligheid – je moet beide beheersen

AI biedt ongekende kansen voor innovatie en efficiëntie. Maar zonder de juiste controles introduceert het ook nieuwe, vaak onzichtbare risico’s.

De organisaties die winnen in dit nieuwe tijdperk zijn niet degenen die AI het snelst adopteren, maar degenen die het veilig en gecontroleerd doen.

De sleutel?
Combineer de kracht van AI met sterke governance, goed getrainde teams en een volwassen exposure management strategie.

The post AI in softwareontwikkeling: innovatie versnellen zonder je security uit het oog te verliezen appeared first on Access42.

Het centrale thema dit jaar is: Exposure First, met een sterke focus op Exposure Management én Human Risk. Cybersecurity draait vandaag de dag niet alleen om technologie. Het gaat om volledig inzicht in je aanvalsoppervlak én het begrijpen van de menselijke factor als cruciale schakel binnen je organisatie. Tijdens deze summitontdek je hoe je risico’s zichtbaar maakt, prioriteert en effectief aanpakt. Van kwetsbaarheden in systemen tot gedrag van gebruikers.

Met als keynote spreker: Lisa de Wilde

Met haar keynote: “Weerbaarheid begint pas echt wanneer de business begrijpt wat er op het spel staat.” laat zij zien waarom cybersecurity pas effectief wordt wanneer het niet alleen een IT-feestje is, maar een integraal onderdeel van de organisatie.

Dat geldt ook voor Exposure Management. Het in kaart brengen en prioriteren van risico’s raakt direct aan bedrijfsprocessen, continuïteit en strategische keuzes. Zonder betrokkenheid van management blijft het een technisch overzicht, terwijl de échte impact zit in businessrisico’s. Pas wanneer directie en management eigenaarschap nemen, ontstaat er draagvlak om de juiste prioriteiten te stellen en structureel weerbaarheid op te bouwen.

Wat kun je verwachten?

• Inspirerende keynote door Lisa de Wilde
• Inzichten in hoe je jouw attack surface continu in kaart brengt en beheerst
• Sessies over Human Risk en insider threats: van security awareness tot gedragsverandering
• Praktische handvatten om technologie en mens samen te brengen in je securitystrategie
• Netwerkmogelijkheden met vakgenoten en thought leaders

Of je nu verantwoordelijk bent voor IT, security, risk of compliance: deze dag helpt je om proactief controle te krijgen over je risico’s.

 Locatie: Prodentfabriek, Amersfoort
 Datum: 4 juni 2026

Wil jij weten waar jouw grootste risico’s écht liggen en hoe je ze vóór kunt zijn?

Schrijf je nu in!

We kijken ernaar uit je te verwelkomen!

Met vriendelijke groet,

Team Access42

We zien je graag op 4 juni!

P.S.: Heb je de Cybersecurity Summit nog niet eerder bezocht? Klik hier voor een impressie van ons event in 2025.

De Cybersecurity Summit 2026 wordt mede mogelijk gemaakt door:

The post Cybersecurity Summit 2026 – Exposure First appeared first on Access42.

Cloud security en de lessen van de EC-hack

Hoewel interne systemen van de Commissie gespaard bleven, wijst de diefstal van databases op het belang van een gelaagde defensieve strategie. Bij Access42 adviseren we organisaties om niet blind te varen op de standaardbeveiliging van cloudproviders. Het incident met de EC herinnert ons eraan dat configuratiefouten of gelekte inloggegevens de deur wagenwijd openzetten, ongeacht de reputatie van de provider. Door inzet van Managed Security Services kunnen organisaties afwijkend gedrag in hun cloudomgeving direct detecteren en indammen voordat honderden gigabytes aan data de organisatie verlaten.

Hoe voorkomt u grootschalige datadiefstal?

Vragen over hoe een aanvaller onopgemerkt 350GB kan wegsleisen zijn terecht. Het antwoord ligt vaak in een gebrek aan fijnmazige monitoring op data-exfiltratie. Een effectief Security Operations Center (SOC) signaleert dergelijke ongebruikelijke datastromen in real-time. Door gebruik te maken van technieken zoals Network Detection & Response (NDR) en Endpoint Detection & Response (EDR), wordt het voor kwaadwillenden vrijwel onmogelijk om grote hoeveelheden informatie te verplaatsen zonder dat er alarmbellen afgaan bij onze analisten.

De rol van proactieve testen en pentesting

Het is niet de vraag of u doelwit wordt, maar wanneer. De hacker in de EC-case deelde schermafbeeldingen van e-mailservers, wat duidt op diepgaande toegang. Met de penetratietesten van Access42 simuleren wij exact dit soort aanvallen om zwakke plekken in uw AWS- of Azure-omgeving te vinden voordat een echte aanvaller dat doet. Onze aanpak gaat verder dan een momentopname; met continuous pentesting houden we uw digitale weerbaarheid het hele jaar door op het hoogste niveau.

Compliance en de impact van de Cyberbeveiligingswet

Incidenten zoals deze hebben directe gevolgen voor de naleving van wetgeving zoals de NIS2 en de Nederlandse Cyberbeveiligingswet. Organisaties moeten kunnen aantonen dat zij passende maatregelen hebben genomen om incidenten te voorkomen en de impact te minimaliseren. Access42 helpt u niet alleen bij het technisch dichtzetten van de omgeving, maar ondersteunt ook bij de rapportage en compliance-eisen. Een robuust beveiligingsbeleid beschermt niet alleen uw data, maar voorkomt ook bestuurlijke aansprakelijkheid en reputatieschade na een eventuele inbreuk.

Directe actie bij security incidenten

Heeft uw organisatie te maken met een verdachte situatie of wilt u uw huidige cloudbeveiliging laten toetsen door experts? Wacht niet tot de data op straat ligt. Bij Access42 staan we klaar om uw omgeving door te lichten en te bewaken. Voor acute hulp kunt u direct een security incident melden bij ons team, zodat we direct kunnen starten met mitigatie en onderzoek om verdere schade te beperken.

The post Cyberaanval op Europese Commissie: De noodzaak van robuuste cloudbeveiliging appeared first on Access42.

Hoe het kon gebeuren

Je zou verwachten dat een groot telecombedrijf zijn systemen hermetisch heeft afgesloten. Maar de aanval was geen geavanceerde technische operatie. De hackers maakten gebruik van phishing en social engineering om toegang te krijgen tot een Salesforce-omgeving waarin klantgegevens waren opgeslagen. Ze manipuleerden medewerkers om inloggegevens af te geven, waarna ze toegang kregen tot het volledige klantcontactsysteem. Geen firewall ter wereld beschermt je tegen een medewerker die goedwillig zijn wachtwoord doorgeeft.

Wat er precies is gelekt

De dataset is zorgwekkend breed. Het gaat om namen, adressen, e-mailadressen, telefoonnummers, geboortedata, bankrekeningnummers en nummers van identiteitsbewijzen. Maar wat de situatie extra ernstig maakt, zijn de interne klantnotities die ook zijn buitgemaakt. Notities bedoeld voor intern gebruik zijn nu in handen van criminelen. Odido had dit aanvankelijk niet aan klanten laten weten en leek zelf ook verrast dat deze informatie onderdeel uitmaakte van de gestolen data.

Losgeld betalen of niet

ShinyHunters eiste een bedrag van meer dan een miljoen euro en gaf Odido een deadline tot 26 februari. Odido weigerde te betalen, op advies van cybersecurityexperts en overheidsinstanties, omdat onderhandelen met criminelen criminaliteit stimuleert. Op zich een principieel en verdedigbaar standpunt. Maar de gevolgen zijn concreet en pijnlijk: volgens Security.nl begonnen de hackers daarna data te publiceren op het dark web, waarbij op 26 februari de gegevens van zo’n 430.000 personen en 290.000 bedrijven openbaar verschenen.

Of Odido de juiste keuze heeft gemaakt valt te betwisten. De reputatieschade, juridische risico’s en maatschappelijke impact zijn aanzienlijk. Tegelijkertijd is het ook zo dat betalen geen garantie geeft dat criminelen de data verwijderen of niet opnieuw toeslaan.

Wat dit betekent voor getroffen klanten

De directe risico’s zijn serieus. Met een combinatie van naam, adres, geboortedatum, bankrekeningnummer en paspoortnummer kunnen criminelen zeer geloofwaardige phishingaanvallen uitvoeren, identiteitsfraude plegen of nep-incasso’s versturen. Het Centraal Meldpunt Identiteitsfraude zag het aantal meldingen in korte tijd meer dan verdubbelen.

Als compensatie biedt Odido twee jaar gratis toegang tot F-Secure beveiligingssoftware aan. Dat is beter dan niets, maar het lost het kernprobleem niet op: je geboortedatum en paspoortnummer kun je niet zomaar wijzigen.

De les die niemand wil trekken

De Odido-hack is geen incident. Het is een symptoom. Bedrijven met enorme hoeveelheden klantdata investeren structureel te weinig in twee dingen: het beperken van toegangsrechten en het trainen van medewerkers op social engineering. In dit geval hadden klantenservicemedewerkers toegang tot een systeem met data van miljoenen mensen, en was het mogelijk om via phishing die toegang te onderscheppen.

De technische beveiliging was waarschijnlijk prima in orde. Maar menselijke handelingen vallen buiten het bereik van techniek, tenzij je systemen zodanig ontwerpt dat één gecompromitteerd account niet direct toegang geeft tot de volledige klantendatabase. Dat principe, least privilege access, is al jaren bekend en wordt nog altijd stelselmatig genegeerd in de praktijk. Met exposure management breng je structureel in kaart waar je organisatie kwetsbaar is, voordat een aanvaller dat doet.

Wat je nu het beste kunt doen als bedrijf

Als klant van Odido of Ben: ga uit van het worst case scenario, controleer je accounts en wees extra alert op verdachte berichten die persoonlijke informatie bevatten. Zet tweefactorauthenticatie aan op al je belangrijke accounts.

Als organisatie is dit het moment om je eigen beveiliging kritisch te bekijken. Wie heeft toegang tot welke systemen? Zijn die rechten nog proportioneel? Weet je hoe je medewerkers reageren als iemand belt die zegt van de IT-afdeling te zijn? Een penetratietest geeft je een eerlijk beeld van waar je organisatie kwetsbaar is, inclusief de menselijke kant. En voor organisaties die continu inzicht willen in wat er op hun netwerk gebeurt, biedt een Security Operations Center de monitoring en detectie die je nodig hebt om snel in te grijpen als er iets misgaat.

De hack bij Odido laat zien dat geen enkel bedrijf immuun is. De kwetsbaarheid zit zelden in de techniek. Het zit hem in mensen, processen en de aanname dat het met ons wel los zal lopen. Die aanname klopt niet.

The post De Odido-hack: wat er misging en wat het zegt over cybersecurity in Nederland appeared first on Access42.

In deze blog wil ik niet alleen mijn ervaring delen, maar ook uitleggen waarom Exposure Management zo cruciaal is voor organisaties vandaag de dag, en hoe Tenable dit concept concreet invult om cyberweerbaarheid te verhogen.

Van kwetsbaarheidsbeheer naar Exposure Management

Traditioneel denken organisaties vaak in termen van kwetsbaarheidsbeheer: CVE’s patchen, periodieke scans uitvoeren, firewalls configureren. Hoewel dit nog steeds belangrijk is, is het tegenwoordig onvoldoende. Het digitale landschap is enorm complex geworden: cloudomgevingen, mobiele apparaten, IoT, third-party services, AI-systemen, ze creëren voortdurend nieuwe paden waarlangs aanvallers binnen kunnen dringen.

Tenable introduceert daarom een bredere visie: Exposure Management. Dit gaat verder dan het simpelweg patchen van systemen. Het richt zich op zicht, grip en actie op het volledige digitale aanvalsoppervlak, inclusief identiteiten en toegangspaden naar kritische assets.

“Wie alleen CVE’s fixet, blijft reactief. Wie zijn blootstelling continu beheert, kan proactief risico’s reduceren en zijn aanvalsoppervlak verkleinen.” – Tenable Guardian Summit 2026

Exposure Management is een continu proces dat organisaties helpt om prioriteiten te stellen, risico’s te reduceren en sneller te reageren op nieuwe bedreigingen.

De kernstappen van Exposure Management

Exposure Management bestaat uit vijf belangrijke fasen, elk met een concreet doel en praktische toepassing:

1. Scoping

De eerste stap is bepalen wat er binnen scope valt. Dit gaat verder dan alleen servers en werkstations. Kritische assets, cloud-omgevingen, applicaties, databronnen en vooral identiteiten moeten in kaart worden gebracht.

Voorbeeld: een financiële dienstverlener kan tientallen applicaties hebben, waarvan slechts een paar directe toegang geven tot klantgegevens. Door deze applicaties expliciet in scope te nemen, wordt het duidelijk waar mitigatie prioriteit moet krijgen.

2. Discovery

Discovery richt zich op het in kaart brengen van alle assets en het externe aanvalsoppervlak. Dit omvat het detecteren van kwetsbaarheden, misconfiguraties en andere risico’s die een aanvaller kan exploiteren.

Praktijkvoorbeeld: een organisatie had honderden cloud-services, waarvan sommige verkeerd geconfigureerd waren. Discovery bracht dit aan het licht, waardoor preventieve maatregelen konden worden genomen voordat een echte aanval plaatsvond.

3. Prioritization

Niet elk risico is gelijk. Prioritization zorgt dat de organisatie zich richt op de risico’s die de grootste impact hebben en het meest waarschijnlijk zijn.

Bijvoorbeeld: een CVE op een intern systeem dat niet toegankelijk is van buitenaf kan laag op de prioriteitenlijst staan. Een misconfiguratie die toegang tot een kritische database geeft, staat bovenaan. Door prioriteiten helder te stellen, wordt tijd en budget efficiënt besteed.

4. Validation

Validation gaat over het verifiëren van geprioriteerde risico’s. Zijn de exposures echt, en vormen ze daadwerkelijk een risico zoals ingeschat?

Voorbeelden van validatie:

• Koppelen van kwetsbaarheden aan firewall rules om te controleren of het risico effectief wordt gemitigeerd.

• (Continuous) pentesten om te zien of kwetsbaarheden daadwerkelijk kunnen worden misbruikt.

Deze stap voorkomt dat tijd wordt verspild aan risico’s die theoretisch bestaan, maar in de praktijk niet exploiteerbaar zijn.

5. Action / Mobilization

De laatste stap is mobilization: zorgen dat risico’s worden opgelost. Dit kan worden gedaan door direct tickets aan te maken in workflowtools zoals Jira of ServiceNow, en door te monitoren dat mitigaties effectief zijn uitgevoerd.

Tenable maakt het mogelijk om alle risico’s op één plek te beheren, inclusief data van derden en pentestbevindingen. Zo ontstaat een geïntegreerd overzicht van exposures en hun status, van detectie tot mitigatie.

Waarom Exposure Management nu essentieel is

De noodzaak van Exposure Management wordt steeds duidelijker door de veranderende dreigingsomgeving:

1. Exponentieel groeiende attack surfaces – Cloud, mobiele apparaten, IoT en AI-systemen creëren continu nieuwe kwetsbaarheden.

2. Complexe en snel veranderende bedreigingen – Aanvallers richten zich op de zwakste punten en zoeken routes naar kritische assets.

3. Identiteiten als nieuwe kwetsbaarheden – Toegangspaden naar belangrijke systemen zijn vaak de grootste risico’s.

Volgens Gartner hebben organisaties die hun beveiligingsinvesteringen baseren op een continu Exposure Management-programma drie keer minder kans om slachtoffer te worden van een datalek.

Het is dus duidelijk: traditionele kwetsbaarheidsbeheerprogramma’s volstaan niet meer. Een dynamische, continue aanpak is nodig om cyberweerbaarheid te versterken.

AI en het Open Platform van Tenable

Tenable loopt voorop in het gebruik van AI en open data-integratie. Het Open Platform maakt het (nu en op termijn) mogelijk om data uit verschillende bronnen te combineren, bijvoorbeeld:

• CrowdStrike en Microsoft voor real-time detectie en endpointinformatie.

• Pentestbevindingen om ook niet-technische kwetsbaarheden inzichtelijk te maken.

• Workflowtools zoals Jira en ServiceNow voor directe mitigatie en opvolging.

AI helpt om patronen te herkennen, risico’s automatisch te prioriteren en trends te voorspellen. Zo wordt Exposure Management niet alleen efficiënter, maar ook proactiever.

Identiteiten zijn de nieuwe kwetsbaarheden

Een van de meest belangrijke inzichten van de summit: identiteiten vormen tegenwoordig de kern van risico’s. Organisaties fixen vaak CVE’s waar niemand bij kan, terwijl de echte risico’s lopen via toegangspaden tot kritische systemen.

Praktijkvoorbeeld: een organisatie had alle systemen gepatcht, maar een enkele account met hoge rechten werd misbruikt door een aanvaller. Dit leidde bijna tot een ernstige datalek. Exposure Management focust op het beveiligen van de echte paden naar de kroonjuwelen, oftewel identity-first security.

Exposure Management in de praktijk bij Access42

Bij Access42 passen we deze principes actief toe in onze CyberTIM SOC en managed diensten:

• Continu zicht op kwetsbaarheden in klantomgevingen, inclusief cloud-assets en identiteiten.

• Proactieve prioritering en mitigatie via integratie van diverse datastromen.

• Validation door combinatie van automatisering, threat intelligence en pentestdata.

• Directe mobilisatie via workflowtools zodat actie geen vertraging oploopt.

Deze aanpak maakt dat onze klanten niet alleen reactief beveiligd zijn, maar weerbaar tegen de dynamische dreigingen van vandaag en morgen.

Conclusie

De Tenable Guardian Summit heeft nogmaals bevestigd dat cybersecurity niet statisch is. Traditioneel kwetsbaarheidsbeheer volstaat niet meer. Wat nodig is, is continu, proactief en geïntegreerd Exposure Management.

Voor ons bij Access42 betekent dit dat we blijven investeren in kennis, tooling en processen, zodat onze klanten optimaal beschermd zijn. Het gaat niet langer alleen om het fixen van CVE’s, maar om het inzichtelijk maken en mitigeren van echte risico’s. Van assets tot identiteiten.

Exposure Management is daarmee niet alleen een tool of proces, maar een strategische visie voor moderne cybersecurity: zicht, grip en actie op alles wat ertoe doet.

–Ronald Kingma

The post Vanuit de Tenable Guardian Summit: Waarom Exposure Management de kern is van moderne cybersecurity appeared first on Access42.

De conclusie is onvermijdelijk: het klassieke SOC-model is niet langer toereikend.

In 2026 draait cybersecurity niet meer om het managen van alerts, maar om het beheersen van exposure. Exposure management vormt daarbij de verbindende schakel tussen preventie, detectie, validatie en respons.

AI versnelt dreigingen en legt de zwakte van traditionele SOC’s bloot

AI verandert cyberaanvallen niet fundamenteel, maar maakt bestaande technieken:

• sneller
• schaalbaarder
• consistenter

Phishing, credential abuse, misbruik van kwetsbaarheden en laterale beweging gebeuren in 2026 op AI-tempo. Voor SOC’s betekent dit dat time-to-detect alleen niet meer voldoende is. Als een aanval binnen minuten van initiële toegang naar impact gaat, is reactieve detectie per definitie te laat.

Veel SOC’s in Nederland zijn nog traditioneel ingericht rondom:

• SIEM-alerts
• handmatige triage
• ticketgedreven workflows
• lineaire escalatie

Dat model kraakt onder de druk van AI-gedreven aanvallen

Van detectie naar exposure management: een noodzakelijke verschuiving

De centrale vraag in cybersecurity verschuift:

Van:

“Zien we het incident?”

Naar:

“Hadden we dit risico überhaupt moeten laten bestaan?”

Exposure management richt zich niet op losse kwetsbaarheden of alerts, maar op het totale aanvalsoppervlak:

• kwetsbaarheden
• cloud-misconfiguraties
• identity exposure
• aanvalspaden richting kroonjuwelen

Voor SOC’s betekent dit een fundamenteel andere manier van werken:

• minder focus op volume
• meer focus op exploiteerbaar risico
• prioritering op basis van context en impact

In een wereld waarin AI aanvallen versnelt, is preventief inzicht in exposure de enige manier om structureel voor te blijven.

Cloud en identity: waar exposure zich opstapelt

Nederlandse organisaties zijn volwassen in cloudadoptie, maar cloudbeveiliging is vaak versnipperd. Cloud security, IAM en SOC opereren regelmatig als losse disciplines. Juist daar ontstaat exposure.

Met name machine-identiteiten vormen in 2026 een structureel risico:

• service accounts
• API-keys
• tokens
• CI/CD-identiteiten

Deze identiteiten:

• zijn talrijker dan menselijke accounts
• hebben vaak te brede rechten
• worden nauwelijks gemonitord

Voor aanvallers zijn ze ideaal: stil, persistent en moeilijk te detecteren.

Exposure management verbindt cloud en identity en maakt zichtbaar:

• welke identiteiten toegang hebben tot welke assets
• welke misconfiguraties leiden tot privilege escalation
• welke aanvalspaden daadwerkelijk realistisch zijn

Voor het SOC betekent dit: context vóórdat er een alert is.

Automated remediation: onmisbaar, maar alleen met exposure-context

Automatische respons was lang spannend. De angst voor verstoringen overheerste. In 2026 is automatisering geen luxe meer, maar een voorwaarde om bij te blijven.

Belangrijk daarbij is:
automatisering zonder context is gevaarlijk.

Exposure management levert die context:

• wat is het risico?
• wat is de impact?
• hoe urgent is ingrijpen?

Hierdoor kan automated remediation gericht worden ingezet, bijvoorbeeld:

• automatisch intrekken van misbruikte tokens
• isoleren van endpoints
• verlagen van (cloud-)privileges
• corrigeren van kritieke misconfiguraties

Het SOC verschuift van uitvoerder naar regisseur van geautomatiseerde verdediging.

Van inzicht naar bewijs: de rol van pentesten en BAS

Exposure management laat zien waar risico’s zitten. Maar inzicht alleen is niet genoeg. In 2026 moeten organisaties aantonen dat risico’s:

1. daadwerkelijk misbruikt kunnen worden

2. worden gedetecteerd en gestopt

Hier komen penetratietesten en Breach & Attack Simulation (BAS) in beeld.

Penetratietesten: bewijzen wat écht exploiteerbaar is

Pentesten verschuiven van jaarlijkse checklist naar:

• risicogedreven inzet
• focus op kroonjuwelen, cloud en identity
• verdieping op specifieke exposure

Pentesten leveren:

• bewijs van exploitability
• inzicht in chaining van zwakheden
• menselijke creativiteit die tools missen

Voor het SOC zijn pentests geen eindrapport, maar input voor verbetering.

Breach & Attack Simulation: werkt het SOC ook echt?

BAS richt zich niet op of iets kan worden misbruikt, maar op:

“Zien en stoppen we dit ook?”

In een SOC dat steeds verder automatiseert, is continue validatie cruciaal:

• testen van MITRE ATT&CK-technieken
• valideren van SIEM-, EDR- en cloud-detecties
• meten van time-to-detect en time-to-respond
• testen van automated remediation zonder echte schade

BAS maakt SOC-effectiviteit meetbaar en herhaalbaar.

De gesloten cyclus van het SOC van 2026

Samen vormen exposure management, pentesten en BAS een continue verbetercyclus:

1. Exposure management identificeert structurele risico’s
2. Penetratietesten valideren exploitability
3. BAS test detectie en respons
4. SOC optimaliseert detecties en playbooks
5. Exposure management meet of risico’s daadwerkelijk zijn afgenomen

Dit is geen losse tooling, maar een volwassen operationeel model.

De Nederlandse realiteit: NIS2 en schaarste dwingen tot volwassenheid

Voor Nederlandse organisaties is deze ontwikkeling extra relevant:

• NIS2 vraagt om aantoonbare werking van detectie en respons
• Audits accepteren geen “we hadden het niet gezien”
• Securitytalent is schaars
• Handmatig werken schaalt niet

Exposure-gedreven SOC’s maken:

• risicogebaseerde keuzes
• automatisering verantwoord inzetbaar
• security aantoonbaar effectief

Conclusie: het SOC van 2026 managed geen alerts, maar exposure

Cybersecurity in 2026 draait niet om harder werken, maar om slimmer organiseren. AI versnelt aanvallen, cloud vergroot complexiteit en identiteit vervangt de perimeter. In die realiteit is een reactief SOC niet langer voldoende.

Het SOC van de toekomst:

• stuurt op exposure
• valideert continu
• automatiseert met context
• en maakt cyberweerbaarheid aantoonbaar

Exposure management is geen extra discipline. Het is het fundament onder het moderne SOC.

The post Cybersecurity in 2026: waarom exposure management het fundament wordt van het SOC in Nederland appeared first on Access42.

Eén ingang.

Eén kwetsbaarheid.

Eén aanval is genoeg.

Met Pentesting, Exposure Management, 24/7 monitoring, snelle detectie en effectieve incident response helpt Access42 organisaties ransomware voor te blijven.

Santa’s watching. So are we.

 

Veilige feestdagen gewenst.

 

The post Veilige feestdagen gewenst. appeared first on Access42.